«دلار 266 هزارتومانی» و شهرک صنعتی جمشیدآباد
حدود دو ماه قبل و به ابتکار شرکت شهرک‌های صنعتی به اتفاق تعدادی از خبرنگاران به شهرک صنعتی جمشیدآباد آمل رفتیم، منطقه‌ای صنعتی که همه واحدهای آن فعال هستند و حتی یک واحد راکد یا بلاتکلیف ندارد....
حدود دو ماه قبل و به ابتکار شرکت شهرک‌های صنعتی به اتفاق تعدادی از خبرنگاران به شهرک صنعتی جمشیدآباد آمل رفتیم، منطقه‌ای صنعتی که همه واحدهای آن فعال هستند و حتی یک واحد راکد یا بلاتکلیف ندارد.
شهرستان آمل در استان مازندران یکی از مراکز بزرگ تولیدی و صنعتی در شمال کشور است که در آن مشکلی به نام بیکاری وجود ندارد و همه جوانان از لحظه‌ای که اراده کنند، می‌توانند در شهرک‌ها و نواحی پرتعداد صنعتی آن به کار مشغول شوند.
برنامه محوری این سفر بازدید از سه واحد پلیمری بود که حدود 400 نیروی کار داشتند و هدف آن بود که با توجه به جنگ چهل‌روزه و آسیب‌های جدی که به واحدهای پتروشیمی کشور در حملات آمریکا و اسراییل وارد شد، گزارشی از حال و هوای این واحدها تهیه کنیم و همچنین مشکلات آنان در پساجنگ را از زبان مدیران این سه واحد تولیدی انعکاس دهیم.
پیش‌بینی نتیجه این بازدید چندان دشوار نبود. وجه مشترک این سه واحد پلیمری دشواری‌های زیاد در تأمین مواد اولیه بود.
تا پیش از جنگ اخیر، آنان مواد اولیه مورد نیاز را از پتروشیمی‌های داخل کشور تأمین می‌کردند اما پس از جنگ اوضاع کاملاً تغییر کرد. مدیر یکی از این واحدها گفت: تا قبل از جنگ، کشور صادرکننده محصولات پتروشیمی بود اما امروز واردکننده هستیم.
مدیرعامل این واحد پلیمری نامدار که حدود 150 نیروی کارِ مستقیم داشت که عموماً جوان بودند و در دو شیفت کار می‌کردند به ما گفته بود تا قبل از جنگ، بدون هیچ مشکلی مواد اولیه را از داخل تأمین می‌کردیم و محصولات ما نیز به بازار داخل ارسال و به چند کشور خارجی نیز صادر می‌شد اما پس از جنگ و با حملاتی که دشمن آمریکایی به صنایع پتروشیمی ایران داشت به ما گفته شد مواد اولیه را از خارج از کشور وارد کنید و ما هم با ارزِ آزاد مواد اولیه را از ترکیه وارد می‌کنیم.
مدیر این واحد تولیدی تأکید کرد که ما تا امروز -آن روز دلار حدود 180 هزار تومان بود- تسلیم نشدیم و به تولید ادامه دادیم و تصمیمی برای تعدیل نیرو هم نداریم اما اگر شرایط به همین شکل ادامه پیدا کند و دلار افزایش یابد، شاید تحمل آن از توان ما نیز خارج باشد.
امروز دلار از مرز 266 هزار تومان عبور کرد و با توجه به تهدیدهای خارجی، برخی پیش‌بینی‌ها حکایت از آن دارد که ممکن است به 300 هزار تومان هم برسد و من نگران واحدهای پلیمری شهرک جمشیدآباد هستم که در ادامه چه خواهند کرد ؟ البته این مشکل تنها به واحدهای صنعتی جمشیدآباد آمل محدود نمی‌شود و همه واحدهای پلیمری و دیگر واحدهای تولیدی در مازندران و همچنین سراسر کشور که فرایند تأمین مواد اولیه آنان به‌خاطر آسیب‌های جنگ دچار اختلال شد، چنین مشکلاتی دارند.
افزایش روزانه دلار ضمن این‌که این واحدها را در تأمین مواد اولیه دچار دردسر خواهد کرد، موجب افزایش چند برابری قیمت تمام‌شده محصول می‌شود ضمن این‌که فشاری که در اثر ناپایداری‌های اقتصادی به کل جامعه وارد می‌شود، توان خرید عمومی را نیز تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و فروش محصولات این واحدها در بازار نیز با کاهش مواجه خواهد شد و استمرار این شرایط تنها یک راه پیش پای تولیدکننده می‌گذارد، تعدیل نیرو، توقف تولید و رفتن به سمت ورشکستگی.
شاید برخی نمایندگان یا مدیران ارشد دولتی وقتی به ورشکستگی یک واحد تولیدی فکر می‌کنند با خود تصور می‌کنند یک نفر به‌عنوان مدیرعامل به‌صورت موقت یا دائم به مرخصی می‌رود و مدتی استراحت می‌کند اما در نگاه ما که از شهرک صنعتی جمشیدآباد آمل بازدید کردیم و شور و شوق کارگران و مهندسان جوان واحدهای تولیدی در این مجموعه را دیدیم، تعدیل نیرو و ورشکستگی یک واحد تولید یعنی چندین هزار امید بنیآدم از همسران و فرزندان تا پدران و مادران این کارگران که تباه خواهد شد.
آیا کسی هست که دغدغه کارآفرینان و تولیدکنندگان شهرک صنعتی جمشیدآباد آمل و سایر مراکز صنعتی استان مازندران به‌ویژه صنایع پلیمری را درک کند و برای رفع آن در میدان عمل و به‌دور از شعارزدگی، گام بردارد ؟
آیا کسی هست که قبل از آن‌که مشکلات واحدهای صنعتی به اخراج کارگران و تنش‌های اجتماعی منجر شود با نگاه پیشگیرانه گامی بردارد و مشکلات این واحدها و فرمول حل آن را به نهادهای بالادستی در دولت منتقل کند ؟
* نوشته شده در تحریریه درگاه رسانه‌ای خانه صمت مازندران
